Siedlisko na rubieży Małgorzata Stanowska | Harkawicze

Nie­speł­na 3 lata temu kupi­li­śmy sta­re sie­dli­sko z 1ha pola, na wschod­nich rubie­żach, kil­ka kilo­me­trów od bia­ło­ru­skiej gra­ni­cy. Do naszej wio­ski Har­ka­wi­cze nie doje­dzie się dro­gą asfal­to­wą. W pierw­szej kolej­no­ści przy­sto­so­wa­li­śmy sta­ry drew­nia­ny dom do zamiesz­ka­nia (zosta­ło nam jesz­cze do zaizo­lo­wa­nia i zaadap­to­wa­nia pod­da­sze). W sie­dli­sku jest duża sto­do­ła, reszt­ki obo­ry zosta­ły roze­bra­ne, a z odzy­ska­ne­go mate­ria­łu zbu­do­wa­li­śmy tara­sy przy domu. Na miej­scu obo­ry pla­nu­je­my w przy­szło­ści dom gościnny/agroturystykę. Mamy olszy­no­wy lasek, z któ­re­go chcie­li­by­śmy wio­sną pozy­skać mate­riał do zręb­ko­wa­nia. W olszy­nach teren jest pod­mo­kły i na dłu­go­ści kil­ku­na­stu metrów pły­nie stru­myk – podob­no wypły­wa znów kil­ka­set metrów dalej. W jego pobli­żu chce­my w przy­szło­ści stwo­rzyć nie­wiel­ki staw natu­ral­ny, któ­ry będzie źró­dłem wody do pod­le­wa­nia i dla zwie­rząt, któ­re rów­nież w przy­szło­ści chce­my hodo­wać. Gle­ba jest dobra – 4 kla­sa o odczy­nie 7, odpo­czy­wa­ła bez upraw już pew­nie z 8 lat, ma spo­ro miesz­kań­ców w posta­ci dżdżow­nic i kre­tów. Jesie­nią, po sko­sze­niu i zmul­czo­wa­niu tale­rzów­ką pola zaro­śnię­te­go perzem, pokrzy­wa­mi, ser­decz­ni­kiem, komo­są i inny­mi rośli­na­mi, jego część zosta­ła przy­kry­ta sta­rą sło­mą ze sto­do­ły, a na kolej­nej czę­ści posia­li­śmy tra­wy łąko­we (chy­ba jed­nak zro­bi­li­śmy to zbyt póź­no i wio­sną trze­ba będzie powtó­rzyć). Na trze­ciej czę­ści pola posa­dzi­li­śmy dwa­dzie­ścia kil­ka roz­ma­itych drzew owo­co­wych – jabło­nie, gru­sze, śli­wy, wiśnie, cze­re­śnie, mor­wy. Przed zimą zie­mia wokół drzew zosta­ła przy­kry­ta sło­mą, bo nie mie­li­śmy zręb­ków. Nie zdą­ży­li­śmy tam dosa­dzić robi­nii, kara­gan i krze­wów owo­co­wych, ale zro­bi­my to w tym roku – chcie­li­by­śmy, aby był to w przy­szło­ści ogród leśny – może uda nam się to osią­gnąć. Czwar­ta część pola, naj­bar­dziej odle­gła, ze wzglę­du na naj­więk­sze zanie­czysz­cze­nie perzem, cze­ka na kolej­ne tale­rzo­wa­nie na wio­snę. Mamy też plan zbu­do­wać jeden lub dwa nie­wiel­kie tune­le folio­we, ale ze wzglę­dów finan­so­wych raczej nie wyda­rzy się to w tym roku. Za sto­do­łą zmon­to­wa­li­śmy pro­wi­zo­rycz­ną skrzy­nię na kom­post. W ubie­głym roku zało­ży­li­śmy szam­bo – nie­ste­ty, z uwa­gi na poło­że­nie domu i stud­ni oraz ilość ogrom­nych gła­zów znaj­du­ją­cych się w zie­mi, nie uda­ło się zain­sta­lo­wać innej for­my kana­li­za­cji. Pla­nu­je­my też w przy­szło­ści unie­za­leż­nić się ener­ge­tycz­nie przez mon­taż foto­wol­ta­iki oraz nie­wiel­kie­go wia­tra­ka.
 Jak widać jeste­śmy na począt­ku naszej per­ma­kul­tu­ro­wej dro­gi, ale pomi­mo tego, że nasze pese­le już daw­no są po czter­dzie­st­ce ;) to chce­my speł­niać nasze marze­nia. Na razie miesz­ka­my i pra­cu­je­my w mie­ście, ale chcie­li­by­śmy już móc prze­nieść się na sta­łe na Pod­la­sie.

W lin­ku jest gale­ria zdjęć z sie­dli­ska, remon­tu domu i oko­li­cy.
https://gosiarts.wixsite.com/harkawicze

Infra­struk­tu­ra: Sto­do­ła, strych, pole z moż­li­wo­ścią posta­wie­nia namio­tów, woda, łazien­ka w domu
Zapra­szam na wizję lokal­ną :)

Oko­li­ca: W wio­sce miesz­ka na sta­łe tyl­ko kil­ka­na­ście osób. W lecie jest wię­cej miesz­kań­ców sezo­no­wych i tzw. dział­ko­wi­czów. Świa­do­mość eko­lo­gicz­na miesz­kań­ców ogra­ni­cza się do wytwa­rza­nia i/lub spo­ży­wa­nia eko­lo­gicz­ne­go samo­go­nu ;). W oko­li­cy mamy nie­ste­ty wiel­ko­po­wierzch­nio­we pola, któ­re są upra­wia­ne prze­my­sło­wo.

Komentarz

  1. Dzień dobry,
    Mój komen­tarz nie będzie doty­czył tema­ty­ki per­ma­kul­tu­ry, ale pozwo­li­łam sobie zabrać głos w innej spra­wie.
    Na począt­ku tro­chę o sobie. Dzie­ciń­stwo i lata mło­dzień­cze spę­dzi­łam w Har­ka­wi­czach, aktu­al­nie pla­nu­ję przy­jeż­dżać tutaj w chwi­lach wol­nych, dla­te­go jest mi bar­dzo miło, że inne oso­by też zna­la­zły w tej wsi swo­je miej­sce. Znam dobrze ludzi tu miesz­ka­ją­cych, prze­by­wa­ją­cych sezo­no­wo, ich gościn­ność, skrom­ność, pra­co­wi­tość, wraż­li­wość. Oso­by te są mi nie­zwy­kle bli­skie, dla­te­go jest mi przy­kro, jestem poru­szo­na, że Pani okre­śli­ła je (a tym samym i mnie), deli­kat­nie mówiąc – nie­zbyt przy­chyl­nie. Moim zda­niem trze­ba ludzi tro­chę lepiej poznać, cza­sem pomóc, dora­dzić a może zda­rzyć się i tak, że popro­sić o radę lub pomoc. Jestem prze­ko­na­na, że te oso­by nigdy jej Pani nie odmó­wią.
    Anna Sznej­der,

Dodaj komentarz